Recent ben ik bij meerdere instellingen geweest om te praten over voorraadmanagement. In principe lopen al deze instellingen tegen dezelfde problemen aan, maar gaan zij hier allen verschillend mee om.

Je kan grofweg 3 categorieën onderscheiden:

  1. Zij die de verspilling actief aan het aanpakken zijn
  2. Zij die de verspilling aan willen pakken, maar hier nog geen goed plan voor hebben
  3. Zij die niet bezig zijn met het aanpakken van verspilling

Categorie 3 spreekt natuurlijk het meest tot de verbeelding. Vaak is het hier niet zozeer onwil, maar meer het niet zien van de urgentie. Men heeft hier vaak oplossingen zoals hele hoge voorraden aanleggen (>3 maanden) om misgrijpen te voorkomen. Het feit dat dit leidt tot hoge kosten middels dood kapitaal en verlopen voorraad wordt niet als probleem ervaren. Het is toch immers altijd zo goed gegaan?

De oplossing ligt volgens mij in 2 zaken:

  1. Creëer urgentie van bovenaf voor het tegengaan van verspilling (raad van bestuur)
  2. Beloon mensen/afdelingen als zij de besparingen kunnen realiseren

Vooral het tweede punt is belangrijk. Men gebruikt vaak het argument dat als zij besparingen realiseren, dit niet ten goede komt van hun afdeling. Hier ligt een nobele taak voor het bestuur; beloon de afdeling met een percentage van de besparing die gerealiseerd is. Dit geld kunnen zij dan weer gebruiken om te investeren.

Het is uiteraard niet zo dat alleen de extrinsieke (lees: geld) motivatie component leidt tot het tegengaan van verspilling. Gelukkig heb je ook veel intrinsiek gemotiveerde mensen die het een uitdaging vinden processen meer efficiënt in te richten. Je ziet vaak dat het continu verbeteren een onderdeel is geworden van de cultuur.

Concluderend, er valt nog veel te doen. Het is een prachtige uitdaging die mede gedragen door de raad van bestuur kan leiden tot grote besparingen.

Gouden vraag blijft: Ziet wel iedereen de urgentie?

Ik hoor het graag.

Met een Stockr groet,

Rutger
rutger@stockr.nl

Comment